Ahlan! Σημαίνει «καλώς ήρθες» στα αραβικά.
Είναι η λέξη που ακούγαμε παντού — από το προσωπικό του ξενοδοχείου, από περαστικούς στο Χαν ελ Χαλίλι, από τον οδηγό μας που την πρώτη μέρα μας υποδέχτηκε σαν να ξαναγυρίζαμε σπίτι.
Μόλις επιστρέψαμε από το group μας ταξίδι στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια και, ειλικρινά, χρειάστηκαν μερικές μέρες για να ηρεμίσουμε και να αντιληφθούμε τι εικόνες είδαμε τι ζήσαμε…. μαγικά.
Πρώτα λίγα λόγια, γιατί είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας για το οποίο δεν μιλάμε συχνά. Πέρα από τα ταξίδια που τρέχουμε, περνάμε πολύ χρόνο στον δρόμο χωρίς πελάτες: συναντάμε τοπικούς συνεργάτες, ξεναγούς, οικογένειες που έχουν εργαστήρια ή μικρά καταλύματα, ανθρώπους που δεν εμφανίζονται σε κανένα πακέτο. Έτσι χτίζεται με τα χρόνια η πρόσβαση που δεν αγοράζεται.
Για παράδειγμα Στο Ντάρμπ ελ Άχμαρ μπήκα σε εργαστήρια όπου η ίδια οικογένεια δουλεύει τον χαλκό επί γενιές, με τα ίδια εργαλεία.
Ήπια τσάι σε ένα καφενείο που λειτουργεί από τα τέλη του 18ου αιώνα, δηλαδή πριν καν γεννηθεί το ελληνικό κράτος, και εξακολουθούσε να είναι γεμάτο ντόπιους — όχι τουρίστες.
Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στην Παναγία έμεινα σχεδόν μόνη μου για μία ακόμη ώρα…
Η μονή και ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο είναι από τα σπουδαιότερα μνημεία του χριστιανισμού στο Παλαιό Κάιρο.
Ο Άγιος Γεώργιος ο οποίος βασανίσθηκε και αποκεφαλίσθηκε στο οχυρό της Βαβυλώνας.
Η μονή, του Αγίου Γεωργίου ανά τους αιώνες έχει λειτουργήσει ως γυναικείο μοναστήρι, νοσοκομείο, πτωχοκομείο, γηροκομείο και σχολείο. Γνώρισε αλλεπάλληλες καταστροφές και ανακαινίσεις, με τελευταία αυτή του 1904, όταν υπέστη σοβαρότατες καταστροφές από πυρκαγιά. Η αποκατάστασή της έγινε από τον Πατριάρχη Φώτιο (1900-1925).
Το μοναστήρι είναι ανδρικό, ανακαινισμένο και αποτελεί μεγάλο λατρευτικό προσκύνημα όχι μόνο Ορθοδόξων Ελλήνων αλλά και Κοπτών.
Η εκκλησία της Παναγίας. Η Παναγία κράτησε στην αγκαλιά Της τον Χριστό και Τον έκρυψε από την οργή του Ηρώδη.
Στον ίδιο χώρο υπάρχει μέχρι σήμερα το νερό που δρόσισε και καθάρισε τα πόδια Του. Δεν πρόκειται για μια απλή εκκλησία. Στη μικρή αυτή Εκκλησία της Παναγίας, εκεί όπου η πίστη και η ιστορία σμίγουν σε ένα βίωμα που δεν ξεχνιέται ποτέ.
Ξεκινήσαμε από το Κάιρο.
Πρώτο πρωινό, Γκίζα: οι πυραμίδες δεν είναι κάτι που «βλέπεις», είναι κάτι που σε αφήνει σιωπηλό για ένα-δύο λεπτά πριν αρχίσεις να ψάχνεις λέξεις.
Η ομάδα μας στάθηκε εκεί, στην άκρη της ερήμου, με την πόλη να απλώνεται πίσω μας — αυτή η αντίθεση είναι που δεν τη δείχνει καμία φωτογραφία.
Ακολούθησε το Νέο Αιγυπτιακό Μουσείο, το περίφημο Grand Egyptian Museum (GEM) δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο, αλλά ένα πραγματικό στολίδι για τον πολιτισμό και τις αρχαιότητες της Αρχαίας Αιγύπτου, καλύπτοντας ένα τεράστιο φάσμα ιστορίας από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι τα Ελληνορωμαϊκά χρόνια.
Και ύστερα από την επίσκεψη μας σε διάφορα εργαστήρια αρωμάτων και παπύρων, ένα από τα απογεύματά μας βρεθήκαμε χαμένοι μέσα στα σοκάκια του Χαν ελ Χαλίλι, με τσάι με δυόσμο και μυρωδιά από μπαχαρικά που σου μένει στα ρούχα.
Η Αλεξάνδρεια που μας αφορά προσωπικά
Για εμάς τους Έλληνες η Αλεξάνδρεια δεν είναι εξωτικός προορισμός. Είναι επιστροφή.
Στάθηκα στο διαμέρισμα του Καβάφη, στο ίδιο πάτωμα όπου γράφτηκαν ποιήματα που ξέρουμε απ’ έξω. Περπάτησα στο ελληνικό κοιμητήριο και διάβαζα ελληνικά επίθετα σε μάρμαρα — ονόματα οικογενειών που έχτισαν σχολεία, νοσοκομεία και εργοστάσια σε αυτή την πόλη. Πέρασα από το Πατριαρχείο και από κτίρια που ακόμη κρατούν ελληνικές επιγραφές πάνω από τις βιτρίνες.
Δεν είναι μουσειακό. Υπάρχει ακόμη κοινότητα. Μικρή, αλλά υπάρχει — και έχει σημασία ποιος περνά την πόρτα.
Και φάγαμε πολύ καλά: κοσάρι σε λαϊκό μαγαζί με ουρά στην πόρτα, φρέσκο χυμό μάνγκο, καρκαντέ παγωμένο, και ένα τραπέζι με θαλασσινά στην Αλεξάνδρεια που το θυμόμαστε ακόμα όλο.
Δεν μπορώ να μοιραστώ περισσότερα πράγματα για αυτόν τον πολιτισμό — θα πρέπει να έρθετε μαζί μας στις επόμενες αναχωρήσεις μας που θα σας ανακοινωθούν παρακάτω.
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά
Δεν πιστεύω στο «πήγαινε τώρα γιατί χάνεται». Πιστεύω όμως ότι υπάρχει κάτι μοναδικό σε αυτόν τον τόπο και αξίζει να ταξιδέψετε έως εκέι στο Κάιρο και στην Αλεξάνδρεια.
ΣΟΦΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
Παρακάτω, μια γεύση από το πώς είναι πραγματικά ένα ταξίδι μαζί μας απο τον δικό μου φακό.
From Christina's Phone
